კაცია — ადამიანი?!

ილია ჭავჭავაძის სატირული შედევრი XIX საუკუნის შუა ხანების გურიის თავადაზნაურულ ყოფას ამხელს. ლუარსაბ თათქარიძე — მემამულე, რომლის ერთადერთი საზრუნავია საჭმელი და ძილი — განასახიერებს თაობას, რომელმაც დაკარგა ყოველგვარი მისწრაფება საქმისა და ცვლილებისკენ. მის გვერდით დგას დარეჯანი, ენერგიული და მკაცრი მეუღლე, რომელიც სახლსაც მართავს და ქმარსაც. ნაწარმოები კითხვას სვამს: რჩება თუ არა ადამიანში რამე ადამიანური, როცა მისი არსებობა მთლიანად ხორციელ კეთილდღეობას ემსახურება?